De bewaker van Salzkammergut (Traunstein)

video-camera   002-sleeping-bed-silhouette  001-mountain-shoe-boot
Unknown

Al vele jaren lang kijk ik tijdens onze wintervakantie bijna dagelijks vanop de Feuerkogel over de Traunsee, de magnifieke Traunstein in de ogen. Slechts 1691 meter hoog, maar met zijn steile flanken die recht in het water uitkomen, zijn ruige uitzicht en geïsoleerde positie, wel intimiderend te noemen.

Tijdens mijn laatste bezoek afgelopen winter breng ik meer tijd dan ooit door met staren naar de bewaker van Salzkammergut zoals de Traunstein hier gekend is. Ik fantaseer over hoe het zou zijn om dit vanop een afstand gezien, onoverkomelijk rotsblok te beklimmen. In realiteit moet dat goed te doen zijn. Er zitten immers twee hutten boven op de berg. Die worden bevoorraad met de helikopter, maar trekken in de zomer toch wel wat bezoekers. De routes naar boven variëren van een op zijn zachts gezegd avontuurlijk wandelpad, met vaste kabels, gezekerde routes tot echte klimroutes voor ervaren bergstijgers.

Ik heb snel een partner in crime gevonden voor een driedaags klim- en wandelavontuur met als kers op de taart de Traunstein. Gezien het plan is om wat te gaan klettersteigen (klimroutes met vaste stalen kabels) afgewisseld met stevige wandelingen is een goede conditie nodig, maar ervaring niet vereist. En maar goed ook, want voor mijn sidekick is dit volledig nieuw.

Vrijdagavond toegekomen, overnachten we bij een oude bekende in het frühstückspension Kirchenwirt, vrij vertaald: onder de toren, nog vrijer vertaald: vroeg wakker. Zaterdag rijden we naar de huisberg van Bad Goisern. De Predigtstuhl is niet alleen vlakbij, er liggen ook twee mooie klettersteig routes van een aanvaardbaar niveau dat toch spannend genoeg is. Zeker voor mijn partner zijn eerste kennismaking met de rotsen. Tegen de middag zijn we een ervaring rijker en rijden we naar Ebensee. Beetje thuiskomen, alleen nemen we nu niet de kabellift om boven op de Feuerkogel te komen. Het is niet de eerste keer dat we te voet naar boven gaan, maar deze keer nemen we daar een voor ons onbekende route voor. We moeten ongeveer 1100 hoogtemeters overwinnen en volgen daar een wandelpad voor, het klimmateriaal blijft in de auto. We slapen in het Feuerkogelhaus. De uitbater die in de winter ook vaak onze drinkebroeder is, opent met het uitdrukken van zijn bezorgdheid over onze onderneming de volgende dag. De verhouding tussen de uitdaging enerzijds en de toegankelijkheid anderzijds, maken van de Traunstein een gevaarlijke berg. Er zijn reeds 130 dodelijke slachtoffers te betreuren, waarvan de laatste slechts drie weken geleden. We nemen zijn advies ter harte en gaan op tijd slapen om goed uitgerust te zijn.

Om onze krachten te sparen nemen we zondagochtend voor de afdaling de kabellift. We rijden met de auto tot in Traunkirchen ter hoogte van de Traunstein, maar aan de overkant van de Traunsee. We hebben gehoord over een watertaxi die ons tot aan de voet van de berg kan brengen. We kiezen unaniem voor deze originele manier van “aanlopen”. Hoewel de berg groter wordt bij het naderen lijkt hij van dichtbij al iets toegankelijker dan van aan de overkant. Uit de verschillende manier naar boven kiezen wij voor de Naturfreundesteig. Door sommige omschreven als een eenvoudige klettersteig, door andere een moeilijk wandelpad met stalen hulpkabels. De waarheid blijkt ergens in het midden te liggen. Waar het op 30% procent van de weg mogelijk is je te beveiligen, is op meer dan 70% van de route elke misstap te vermijden. Wij gebruiken ons gezond verstand en kiezen ervoor om ons te zekeren waar mogelijk. Dat doet zeker niet iedereen en maakt voor ons het grote aantal ongelukken duidelijk. We hebben meer tijd nodig dan verwacht of beter, ik heb meer tijd nodig dan verwacht. Het wordt een uitputtingsslag van meer dan vijf uur waarvan we nog een heel stuk moeten doen wanneer al ons drinken op is. Kort nadat wij in het Traunsteinhaus zijn, zien we de reddingshelikopter met kabel rond de afdaling van morgen cirkelen. Achteraf lezen we dat een 48-jarig man 30 meter naar beneden stortte en er met wat breuken en schrammen vanaf kwam. Het Traunsteinhaus ligt nog een half uur van de eigenlijke top, maar ik heb helemaal niets meer over en we besluiten onze reserves aan te vullen en genieten van het prachtige uitzicht op de Traunsee. Die avond maakt een Oostenrijker er zijn taak van ons te overtuigen om maandagochtend eerst door te gaan naar de top om dan de afdaling pas in te zetten. We gaan er een nachtje over slapen.

Met opgeladen batterijen blijkt de laatste klim naar de top die ochtend goed mee te vallen, en kunnen we onze Oostenrijkse vriend dankbaar zijn om ons te overtuigen. Echt lang genieten we niet van het uitzicht. Via de Gmunder Hütte stappen we naar het begin van de Mariaalmsteig. Deze route is bekend als de makkelijkste weg naar boven of in ons geval naar beneden. Het is niet nodig om je te zekeren op deze weg maar de vele gedenkplaatjes houden ons wakker en alert. Een paar uur later staan we weer op gelijke hoogte met de Traunsee. Het waterverbruik boven moet zo beperkt blijven dat de moderne hut niet voorzien is van douches. Het frisse water van het meer is dan ook een welgekomen verfrissing.

In de watertaxi is het stil tijdens de terugtocht. We staren beide naar boven en genieten duidelijk na van wat ons de afgelopen dagen gegund is. Met veel dank aan iedereen die dit mini-avontuur voor ons heeft mogelijk gemaakt.

Ga met ons mee naar boven in een korte video van deze fantastische drie dagen.

Schermafbeelding 2019-06-20 om 22.08.23.png

GPX routes op aanvraag

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: